AKP'nin resmi yayın organı diyebileceğimiz Yeni Şafak gazetesine, "Faşizme Karşı Omuz Omuza!" başlığını attırabilen yürüyüş! Şimdi böyle bir yürüyüşe, sosyalistlik adına katılanlara bakınca, acaba bu dünyada, bundan daha büyük bir fahişelik olabilir mi?

“Madem dünyayı değiştiremiyoruz, bari konuyu değiştirelim.” diyen James Joyle'ye karşılık:
“Madem seni değiştiremiyorum, bari sevgili değiştireyim!” diyorum. Yaptığım ne kadar kötü bir şey olsa da, büyük bir iç huzurla çıkıyorum kitapçıdan.

Bazen Düşünüyorum da, empati konusunu hala bir sonuca vardırabilmiş değilim. Çünkü muhattaplarımla sohbet ederken yine empati kuruyorum, yine olmuyor. Aslında hiç olmuyor nedense. Bütün insanların düşüncesi farklı olabilir tabii ki; ama objektif olmanın zorluğunu çözemiyorum.

Sevgi yüce bir erişilmez büyüklük olup, bu erişmezliği kimi kez ben başaracağım dese de insan, bir türlü bunu yaşayacak donanımlı mükemmeliyetçi bir duygu bağıyla yakalayıp yaşaması neredeyse imkânsızdır. İçinde sevgiyi besleyen insan yüce onurlu bir insandır.

Umut, hedefleri olan ve ömrünü devrimci mücadeleye adamış bir insandı. Umut, kendisi gibi bir grup arkadaşa sahipti ve Umut, atılganlığı, cesareti ve kişiliği ile bu grupta en çok göze batan kişiydi. Adı gibi Umut, umudun adıydı adeta. 5 gün içerisinde Umut'un hayatı çok ama çok değişti.

30 Mart, yalnızca Mahir ve arkadaşlarının bir evde kurşunlanması değildir. 36 yıl önce emperyalistlerin ve yerli işbirlikçilerinin, muhalefeti ve bilinçlenen gençleri yok etmek, sömürü düzeninin devamlılığını sağlamak için kurduğu sistemin yaptığı bir katliamdır. Kızıldere katliamı sadece 10 devrimcinin ölmesi demek değildir. Aynı zamanda, barışa, özgürlüğe ve adalete indirilen bir yumruktur.

Bugünlerde küresel krizin de etkisiyle önemini kaybetmiş gözükse de ülkenin en önemli meselesi Ergenekonla birlikte 12 Eylül tartışmaları ve onunla kaçınılmaz bir hesaplaşmanın zorunluluğu hala olduğu yerde apaçık duruyor.
12 Eylül ün dünü bugünü ve yarattığı sonuçlarıyla ve onun Küresel krizle bağlaşığını kurmakda ısrar edersek:12 Eylül bir Emperyalist darbedir.Bu ülkede neoliberal politikaların hayata geçirilmesi için kaçınılmaz olarak uygulanması gereken şiddetli bir yöntemdir..

Gençliğin bugünkü hali ve tutumuna nedenlerden biri 12 Eylül darbesi olmuştur. 12 Eylül darbesi öncesi bilinçli ve halkını düşünen gençlik bulunuyordu. Hem sağ hem sol kesim olarak düşünen bir gençlik vardı. 12 Eylül darbesi gençliğe atılan bir yumruk oldu ve o yumruğun etkisini biz hala görmekteyiz. 12 Eylül’ü yaşamış çoğu insanın çocuğu bugün devrimci mücadeleden uzak ve ilgisiz. Nedeni ise ailelerin tavırları yani “biz yaşadık onlar yaşamasın!” mantığı. Bunun yanı sıra12 Eylül’den beri gençliğe çeşitli yollardan empoze edilmek istenen düşüncenin ve düşünmenin zararlı olduğu mantığı.

Her hükümetin demokrasi, özgürlük ve eşitlik parolasını eline aldığı bir ülkede 10 yılda bir darbe olması gülünç bir durum.

Liderler vaad ettikleri gibi demokratik davranmıyorlar demekki.

Her darbeden ve darbelerden sonra başa gelen demokrasi getirdiğini söyleyerek sadece koltuğunu bir süre sıcak tuttu.

Şu an başta olan hortumcu partinin demokrasi sözleri ise masaldan öteye gitmedi ve bugüne kadar yaptıkları en anti-demokratik eylemi gerçekleştirdiler.

AKP, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin 4. darbesini yapmıştır.

1968 Devrimci önderlerinden İbrahim Çenet ile yaptığım röportajı siz okurlarımla paylaşmak istiyorum.

Yönetememe krizi içersinde bulunan devlet binlerce öğretmenin istihdam sorununa çözüm bulamamakta ancak KPSS adı altında öğretmen adaylarının birçoğunu mezun oldukları alanı kapsamayacak şekilde sınava onları eleme yoluyla tabi tutmakta.